To zaszło za daleko. My już nie potrafimy funkcjonować wśród ludzi. Jesteśmy dysfukncyjnymi społecznie jednostkami. Ludzie najpierw zwracają na nas uwagę, zakładają, że nasze zachowanie to poza, uważają, że gramy i kłamiemy. Szybko jednak dostrzegają, że to nie kłamstwo. Wtedy zaczynają się nami bardzo mocno ciekawić. Zderzenie z innym światem zawsze jest ciekawym doświadczeniem. Kolejna krótka chwila i mają nas dość. Jesteśmy bardzo intensywnym towarzystwem. Po prostu są nami zmęczeni i nie mają siły z nami przebywać. Mają dość. A potem, także według schematu- pojawia się strach. Nie ufają nam, wiedzą, że możemy zrobić wszystko. Że nie mamy granic, a brak granic przeraża. Mają więc nas dość, nie ufają nam i nas słusznie zresztą- nie chcą nas przy sobie.
A my szalejemy. Po prostu nam odwaliło. Ja to wszystko wiem i widzę, ale nie umiem tego powstrzymać. Co najgorsze- nie chcę. Wolę się wycofać ze świata, zaszyć gdzieś najakimś zadupiu i zniknąć im sprzed nosa. Dla ich i mojego bezpieczeństwa. Ale zmieniać się nie chce. Za bardzo lubię siebie, za mało lubię ich i za dużo energii by mnie to kosztowało. Wtedy dopiero byłaby to gra. I poza.I wtedy byłoby to ryzykowne. Bo to jak tykająca bomba.
Muszę wyjść od ludzi.
Nie tylko jak zresztą.
