środa, 19 sierpnia 2015
"Biała Dama"
Lubiła poudawać, że jest wyjątkowa
Z głową wysoko w chmurach
Z palcami na cesarzową
Albo inną Maryję
Szła
I tylko nosem pociągała
Pytana czemu to tak
Mówiła, że się przeziębiła
Bo wiatry dzisiaj takie ostre
A ona jest Damą
I ma delikatny środek
Wiatr ją podarł od środka, taka z niej miernotka
Nie bała się niczego a na pewno już nikogo
Był taki czas
Że bała się ciemności, ale dawno było to za nią
Bo już nie wiedziała
Kiedy jest dzień a kiedy noc
Kiedy jest jasno a kiedy jest ciemno
Więc miała wybór: albo bać się nieustannie, albo nie bać się wcale
Wybór dokonany być musi
Nie bała się wcale, do czasu
Aż przestraszyła się
Siebie
I o siebie
Bo jej wyjątkowość nie była już w jej delikatnym środku
A była dokładnie wszędzie poza nim
Głównie to na ulicy i na językach innych
Nie chciała już wychodzić
Żeby głową o chmury innych za nos wodzić
...
Nawet jakby chciała to nie mogła
Bo nogi, takie zgrabne
Nie należały już do niej
A do nich
Jej głowa nie należała już do niej
A do nich
Jej głos nie należał już do niej
A do nich
Tylko Ci "nich"
Wcale nie chcieli czegokolwiek od niej
Teraz
Ani tak naprawdę
To
Nigdy
Lub
Kiedykolwiek
Straciła wszystko
Głównie
To
Strach
Przed
Ciemnością
Zyskała
Nic
Głównie
To
Strach
Przed
Ludźmi
I
Przed
Sobą
A
Ona
Człowiekiem
Już
Dawno
Nie
Była
Biała Dama się rozpływa
Wiatr co targał jej środeczek
Zaczął drzeć jej mordę
Bo twarz straciła dawno, gdzieś tam
Chyba
W
Tych
Jej
Chmurach
Chciała to ma
A właściwie to chciała nie mieć
Więc nie ma
Biała Damo
Zacznij się bać Nocy
Bo Noc jest od bania
Kto się jej boi
I przed nią ukorzy
Temu być może jeszcze się ułożą losy
