Ja swoje demoniki kocham, bo one nigdy mnie nie opuszczają. Są ze mną, jako ten cień czy inny najlepszy przyjaciel. I w sumie już umiemy ze sobą rozmawiać, radzimy się siebie nawzajem, wspieramy się. Nie wiem do końca ile ich jest, być może jeden, mówiący wielogłosem, ale porzucając prozaiczny aspekt ich ilości- kocham je lub jego lub ją.
Bo gender demonów nie obowiązuje.
A pogoda jest serio niczego sobie. Szaro- ponuro i wietrznie. Czas wyjść na świat, bo przecież nie umarłam a i chodzić jeszcze umiem. Więc głupio nie korzystać ze sposobności chodzenia.
Dobrze jest też na nowo zakochać się w czytaniu, w pisaniu, w rysowaniu i w zwierzętach. Są jeszcze rzeczy do nadrobienia dla mnie. Teraz walczę sama ze sobą o to, by na nowo zacząć odpowiednio często malować paznokcie.
i żeby tak jak kiedyś, odpowiadać w stosownym czasie na meile. Bo dużo tracę nie robiąc tego.
Wszystko w swoim czasie. Dajmy czasu czas.
Jak dobrze, jak dobrze, jak dobrze.
A jak jest dobrze w rzeczy samej to wiem tylko ja.
Bo tylko ja wiem skąd wyszłam i gdzie idę. Życie ma to do siebie, że nikt nie zna nas tak dobrze, jak my sami siebie znamy. Chyba, że patrz- początek notki, gdzie napisałam coś o ludziach nienormalnych. ale już nie pamiętam co. a co.
