Jestem też coraz mocniej pewna tego, że wiedza czego się chce nie jest aż tak ważna. Ważne jest żeby sie wiedziało czego się nie chce.
Mój kolejny antyskarb:
Nigdy więcej nie chcę jeść szkła.
wiem też jak siebie ratować kiedy jest źle.
najpierw musi być bardzo dobrze, tak dobrze, że aż zbyt dobrze a wtedy nagle jest bardzo źle i żeby znowu było bardzo dobrze, potrzebna jest zmiana. odwrotność, zupełna inność. lewo, prawo, tył, przód, czarne, białe. nigdy po środku.
owszem, marzę o tym, żeby środek mnie zadawalał. wtedy nie musiałabym wiecznie walczyć o przeżycie. ale niestety, to nie dla mnie. moje zycie będzie ciągłą walką o kolejny dzień.
bo zamiast celować w środek ja chcę być tym środkiem. środkiem świata. tzw. pempkiem. a że nie mogę, bo tak się nie da, to całym moim światem jestem ja a środkiem tego świata jestem też ja.
zrzygać się można.
Ewo, Ewo, jebnij się w głowe. Tak, te dziurawą.
Bo czy to jest normalne, że ja celebruję każdy nowy dzień tylko dlatego, że nie umarłam? Bo przecież mogłam? Ale nie w wypadku czy przez chorobę, nie myślę o takich abstrakcjach. Samobójstwo też nie jest w moim stylu. Ale wiem, ze mogę się wykończyć. Bo mam taką władzę nad sobą, że mogę kiedyś z własnej głupoty się zabić. Przedobrzyć. Dojebać i zajebać. Tak strasznie, strasznie kocham życie, że może nadejść dzień, że się zażyję. Bo zażyję przykładowo. I coś mi odpierdoli. Ale to nic. Wiedząc o tym, jestem ostrozniejsza. Dobrze jest wiedzieć coś złego i brzydkiego. Wtedy, po pierwsze: to ładne i dobre ma większą wartość a po drugie: można po prostu myśleć. Myśleć i uważać. jestem czujna. I marzę o dniu kiedy będę mogła przestać być czujna. No ale tak. Marzenia, marzenia. Są po to żeby marzyć.
