Bzdura!
Ja po tym czy ktoś w ogóle jest w stanie sprawić mi smutek wnioskuję, że ta oto osoba ma dla mnie wartość i że piszę scenariusz mojego życia na wespół ze mną.
Że jest moim towarzyszem, partnerem, a nie tylko płotką, cieniem i opakowaniem po czipsach.
Im mocniej ktoś może nas skrzywdzić, ale tak szczerze naprawdę, tym większą stanowi dla nas wartość.
I pamiętajmy, że te krzywdy często wyolbrzymiamy i jeżeli rzecz X zrobi nam ktoś bliski zaboli jak cholera, a jeżeli ten sam X zostanie na nas popełniony przez kolegę z pracy czy panią w tramwaju- albo nie zauważymy wcale, albo wkurzymy się na ułamek sekundy.
Morał?
Cieszmy się tym, że znamy kogoś kto nas wkurza do czerwoności, kto potrafi nas wyprowadzić z równowagi. To są emocje. A tych tak mało w dzisiejszych czasach. Celebruję każdy stan emocjonalny, który się u mnie pojawia, staram się go podkręcać i wchodzić w niego jak najgłębiej. Bo to nie zdarza się często. Więc jeżeli już ktoś jest w stanie mnie wkurwić- dziękuję :)
Czas leczy rany. Kolejny banał, którym swego czasu gardziłam, a który powoli staje się moim mottem życiowym.
Jednocześnie: czas = przemijanie = śmierć. Czyli umieranie leczy rany. No tak, bo pod czas umierania, w całym tym procesie- gaśniemy, zużywamy energię, męczymy się. Zapominamy, demencja starcza, marazm.
DEKADENTYZM.
Ps.:
Już teraz wiem dlaczego 'dekatentym' nie jest romantycznym terminem. Ja jestem dekadentką. I nie ma w tym nic romantycznego.
