Pracuj w tym polu nawet za darmo, albo i dopłać. Bo to walka o twoje życie.
Jeżeli nie możesz sobie na to pozwolić- idź na siłownie. Jak najczęściej, ale przynajmniej co dwa dni. I zawsze, kiedy masz 'złe myśli'- wracaj na nią, nawet na 15 minut, żeby pobiegać. Więc znajdź taką najbliżej domu. Będziesz członkiem pewnej społeczności a to samo w sobie jest potęgą, zauważysz, że twoje zmizerniałe ostatnio ciało zaczyna być sensownym organizmem, poczujesz się lepiej.
Z nałogów można wyjść.
Szczególnie ciężko jest tym, którzy nie mogą o nim powiedzieć swoim bliskim. I tym, których bliscy bagatelizują sprawę.
W nałóg może wpaść każdy.
I z nałogu może wyjść każdy.
Ale nie każdy chce i nikt nie ma prawa do tego zmuszać.
Znam ludzi, którzy na własne życzenie, świadomie nie chcą wychodzić z nałogu. I rozumiem to doskonale. Mają do tego prawo.
Ciężko jest porzucić coś, co sprawiało nam przyjemność. Łatwo jest powiedzieć "to jest złe, to mnie krzywdzi, wychodzę!' ale po takich słowach mało kto wyjdzie, bo... nie czuje ich znaczenia. bo to nieprawda. nałogi są nałogami dlatego, że są przyjemne. czasami są lepsze niż życie bez nich. trudno jest powiedzieć "mój nałóg mnie pochłonął, dlatego, że był i jest wspaniały. ciężko mi się pogodzić ze świadomością, że teraz, kiedy chce go zostawić- moje życie będzie prawdopodobnie, przynajmniej przez najbliższy czas dużo mniej przyjemne, mniej intensywne, cięższe'. Bo wtedy rodzi się pytanie :wobec tego dlaczego, wiedząc o tym, że będzie gorzej- mam rzucać?
I każdy musi znaleźć odpowiedź na te pytanie sam.
Ja znalazłam moją.
Przeraziłam się, kiedy spostrzegłam, że większość przyjemnych rzeczy utożsamiam z moim nałogiem.
Lęk mnie obszedł i naszedł, kiedy spostrzegłam, że ostatnio miewam natchnienie tylko pod wpływem. A bez wpływu- cisza.
Musze odbudować moje natchnienie 'za darmo'. Inaczej umrę.
Siłownia, pot, łzy, sztuka.
Czuję, że dostanę to czego chcę.
